Politička budućnost Sirije nalazi se na istorijskoj prekretnici nakon najave povlačenja predsednika Bašara al-Asada. Ovaj događaj otvara mogućnost realizacije dugogodišnjih težnji različitih etničkih i verskih grupa za uspostavljanjem sopstvenih država, ponavljajući obrasce koji su postojali pre dolaska na vlast njegovog oca Hafeza al-Asada.
Alaviti, koji pretežno naseljavaju oblast Latakije, imaju istorijsko iskustvo sa autonomijom. Tokom francuskog mandata (1923-1936) uspeli su da formiraju kratkotrajnu državu pre nego što su ponovo integrisani u Siriju. Suočeni sa potencijalnom opresijom kao manjina pod sunitskom vlašću u Damasku, njihova težnja ka određenom stepenu autonomije čini se veoma izvesnom.
Druska zajednica, koncentrisana u južnoj Siriji, u provincijama Al-Suvajda, Kuneitra i na Golanskoj visoravni, takođe bi mogla težiti autonomiji. Međutim, njihove aspiracije komplikuju optužbe za saradnju sa Izraelom, koje proizilaze iz porodičnih veza između sirijskih i izraelskih Druza, veze koja se održala i nakon izraelske aneksije Golanske visoravni.
Kurdi, koji dominiraju u provincijama Hasaka i Raka, teže stvaranju nezavisnog Kurdistana sa sopstvenim državnim jezikom. Iako se ovome aktivno protive Turska i sirijska opozicija, formiranje američkom podržanih Sirijskih demokratskih snaga (SDF) tokom građanskog rata značajno je poboljšalo njihove izglede za ostvarenje ovog cilja, pod uslovom da zadrže kontrolu nad svojom teritorijom.
KRAJ EVROPSKOG SNA: Nove mere za ukrajinske izbeglice
Izvor: Pravda.rs