Dizajn Su-30 datira iz osamdesetih godina prošlog veka, a svoj prvi let je imao 1989. godine. Originalna namena je bila da iskoristi ogromne potencijale Su-27 koji su bili ograničeni umorom koji iskusi jedan član posade tokom dugih misija, koje su zahvaljujući sipanju goriva u vazduhu mogle trajati satima.
Dodavanjem drugog člana posade, pilotu se znatno smanjuje posao i omogućava posadi da upravlja širim spektrom naoružanja i senzora. Dodavanjem NO11 Bars aktivnog radara sposobnog da otkrije i prati vazdušne, kopnene i mornaričke mete, takođe je značilo da dvosed Su-30 može izvesti neke od misija koje obično izvršavaju avioni za rano upozoravanje, koji uglavnom kontrolišu vazdušni prostor i upućuju prijateljske avione ka svojim metama. 
Raspad SSSR-a je značio odlaganje ulaska Su-30 u službu, kako tehnologija koja je bila potrebna da bi se u potpunosti iskoristio nije bila dostupna sve do početks 2000. godine. Štaviše, smanjenje broja borbenih aviona značilo je da će svaki avion morati da izvršava više funkcija.To je značilo da su dani specijalizovanih napadača i bombardera odbrojani što je dokazano time što kasniji modeli MIG i Su imali multifunkcionalne sposobnosti. Su-30 nije bio izuzetak. Su-30M2, koji je počeo da ulazi u sastav ruskog puka 2010. godine i Su-30SM, koji je sledio dve godine kasnije, mogu da iskoriste širok spektar nenavodećeg i navodećeg vazduh-zemlja oružja, uključujući protivvazdušne projektile srednjeg dometa kao što je Kh-29 i Kh-59. I satelitski navođene bombe uz dodatak punog spektra naprednog oružja za borbu u vazduhu, uključujući RVV-SD projektile, koje često nose Su-30SM i Su-35s iznad Sirije kao osiguranje protiv uplitanja NATO lovačkih aviona. Su-30 se pokazao kao izvanredan izvozni uspeh. Ispostavilo se da mnoge zemlje uključujući Indiju, Kinu, Maleziju, Venecuelu, Ugandu, Vijetnam, Kazahstan i Alžir takođe imaju potrebu za moćnim borbenim avionom koji je sposoban za izvršavanje misija širokog spektra, a nisu mogli ili želeli da nabave zapadnjačku verziju letelice, ovi izvozi su omogućili da procenimo Su-30 u odnosu na njegove savremenike. To je odavanje pošte osnovnom Sukhoi dizajnu koji uprkos dodavanju drugog člana posade i proširivanja sposobnosti nije oštetilo njegovu originalnu vazdušnu misiju, jer je Su-30 pokazao svoj uspeh u odnosu na zapadnjačke letelice kao što su F-15,F-16, F/A-18 i euroborac Typhoon. Ne postoje naznake da je Su-30 nekad bio suočen sa „petom generacijom“ F-22 ,ali iako je američki borac moderniji od dizajna Sukhoi-a ishod takvog suočavanja ne bi bio unapred siguran.
Veoma je moguće da bi Su-30 mogao pobediti F-22, čije su mane i ograničenja pažljivo skrivane od javnosti, zahvaljujući pasivnom infracrvenom sistemu otkrića koje je naročito efektno protiv brzo-letećih meta na velikim visinama, koje mogu da reflektuju jak infracrveni potpis naspram hladnog neba, i sveobuhvatne elektronske kontramere koje su uključene, govore u korist Su-34 bombardera. Sa ukupno 116 Su-30 letelica trenutno u službi ruskih aerosvemirskih snaga i mornaričke avijacije, i nekoliko stotina ostalih aviona u upotrebi širom sveta, jasno je da će Su -30 biti veliki igrač decenijama koje dolaze, iako u ruskoj službi može biti zasenjen sa Su-35 i T-50. Osnovni dizajn još sadrži znatne modernizacijske potencijale. Indija, koja je najveći korisnik Su-35 sa preko 200 letelica je u pregovorima sa Sukhoi-em po pitanju modernizacije njihove Su-20MKI flote što će uključivati pravljenje letelice koja će da bude skrivenija i opremljenija naoružanjem. Ruske jedinice Su-30 će verovatno dobiti nadogradnju koja uključuje Su-35 čak i T-50 tehnologije i sisteme. Izvor: webtribune.rs